به گزارش روابط عمومی دانشگاه شهرکرد، نقد کتاب پری دخت به همت کانون گپتاب و با همکاری کانون ها و انجمن های علمی دانشگاه شهرکردبا حضور حامد عسکری نویسنده کتاب، دکتر مهدی قاسمی مدیر برنامه ریزی فرهنگی و اجتماعی دانشگاه، اساتید دانشکده ادبیات و علوم انسانی و جمعی ازدانشجویان در دانشگاه شهرکرد برگزار شد.
سید حسین میراحمدی دبیر کانون گپتاب در ابتدای این نشست گفت: برگزاری جلسات نقد کتاب با حضور نویسنده آن میتواند در افزایش سطح علمی و رشد فرهنگ کتاب و کتابخوانی در بین قشر دانشجو نقش موثری داشته باشد .در ادامه دکتر سجاد نجفی بهزادی و دکتر ابراهیم ظاهری دو عضو هیات علمی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه وچند تن از دانشجویان به نقد کتاب پری دخت پرداختند.
حامد عسکری نویسنده کتاب پس از شنیدن انتقادات و پیشنهادات، ضمن ابراز خوشحالی از حضور در دانشگاه شهرکرد به بهانه کتاب،به ارائه پاسخ به سوالات مطرح شده پرداخت.
جشن امضا کتاب و نوشتن بهترین جمله کتاب به عنوان یادگاری پایان بخش این برنامه بود.
«پریدخت» روایت نامه نگاری عاشقانه ای است میان سید محمود و پریدخت. این دو در روزهای پرشور و هیاهوی مشروطه عاشق یک دیگرند و به جبر روزگار از هم جدا افتاده اند. سید محمود در پاریس درس طبابت می خواند و پریدخت نیز در طهران چشم انتظار بازگشت اوست. آنچه این دو را به هم متصل می کند نامه هایی است که از خلال آن سوز فراق را با آن التیام می دهند. این نامه ها تنها به سرگذشتی عشقی محدود نیست بلکه حوادث سیاسی و دسته جمعی مشروطه و خیلی از فرازونشیب های آن دوران را نیز زیر دید دارد. این مجموعه شامل 40 نامه است که نویسنده خود می گوید تمام زاده خیال اویند.نثر نامه های داستان، نثری قجری است و نویسنده کوشیده است تا آنجا که امکان پذیر است به نثر آن دوره نزدیک شود. در انتهای کتاب لغت نامه ای قرار دارد تا اگر خواننده با کلمه هایی روبرو شد که در فهم معنای آن به مسئله خورد، از این طریق ابهامش را رفع کند. «پریدخت» اولین تاثیر منثور حامد عسکری ترانه سرا و شاعر است. کتاب پری دخت حامد عسگری شاعر جوان اهل شهرستان بم (متولد ۱۰ خرداد ۱۳۶۱) است که انتشارات ودیعت کرمان آن را در تیراژ دو هزار نسخه منتشر کرده است. کتاب ۷۰ صفحه ای حامد عسگری مگامه ای به قلم محمدعلی بهمنی دارد و دربردارنده ۲۹ غزل، دو چهارپاره و تعدادی رباعی و دوبیتی است. غزلهای حامد دارای لحنی صمیمی و با چاشنی طنز است و بقول بهمنی سهمی نیز از شیرین کاریهای زبانی با خود دارد.